Schotland, november 2006

Drie weken zeilen in November! Niet iedereen heeft die tijd, en wie dan tijd heeft denkt niet direct aan zeilen naar Schotland... Ik wel, en Olijf én Eric hadden er meer dan zin in. Met olijf was ik al eens naar Lowestoft geweest in December. Eric had Noordzee-ervaring opgedaan op een Comfortina deze zomer.

Op 6 november vertrokken we via het Naviduct en de Stevinsluis van Den Oever naar de Noordzee. Vooraf hadden we geen doel gehad, we zouden wel zien waar we uitkwamen. De weerberichten waren erg goed: het zou niet te koud worden en de wind zou in het zuiden of zuidwesten blijven. Het Engels kanaal was op deze manier ver weg, Schotland dichterbij.

Om 20:00 uur stuurde ik het eerste mailtje naar de Zahir-site om daar een weblog bij te houden voor vrienden en familie. We voeren achter de Razende Bol langs en hebben de Zahir aan de wind gelegd. Koers 296 graden, richting Whitby. De wind was west-zuidwest, en deze loers was de snelste weg naar de overkant, naar Engeland. Ikzelf was binnen een uur zeeziek. De Zahir sprong en stampte terwijl ze gemiddeld 6 knopen bleef lopen. De wind was een 4 tot 5, en met de High Aspect lag ze mooi in balans, hoewel aardig scheef. Na de eerste 20 uur zeeziekte was ik ingeslingerd en heb ik nergens meer last van gehad. Olijf deed uit solidariteit met mij ook even mee, maar vond dat uiteindelijk toch ook niet zó.

Hoorn Whitby, 240 mijl in 50 uur. Geen gekke tijd en de langste oversteek voor ons zover. Twee nachten met de mooiste volle maan erbij, een dag op zee in de zon. Helemaal top, niet koud, althans niet met thermo-ondergoed en dunne fleeces.

Na een dagje Whitby vertrokken we 's avonds al naar Eyemouth. We winden hogerop, naar Schotland. Omdat de havens niet allemaal makkelijk zijn om in het donker aan te lopen hebben we veel 's nachts gevaren zodat we met daglicht ergens aankwamen. In Schotland was het om 16:00 al pikkedonker.

Whitby - Eyemouth is alweer een honderd mijl. 185 kilometer naar het Noorden met een zuidwester van 5 á 6. op het laatst kwam de volgende storing er alweer aan, en we hadden het het laatste half uur even pittig met een dikke 8 beaufort. De HA half weggerold en een dubbel rif, en dan nog 35 graden hangen.

Het leek of de wind juist extra als valwind van de rotskust kwam vallen. De snelheden waren fantastisch: 8 knopen door het water was geen uitzondering, als we van de golven surfden.

Ook halverwege bij de farne Islands hadden we wind en golven meegemaakt: wind tegen stroom en dat met 6 bft leverde spectaculaire golven o van een meter of drie.

De volgende dag was er noordwest 8 tot 9 voorspeld voor de Chromatides, het weergebied waar we nu waren. Dan konden e de laatste 40 mijl naar Edinburgh beter met de trein doen. En zo hebben we Edinburgh rustig tussen een paar buien door bekeken.

De dag erop gaan we weer zuidwaarts. Het weerbericht houdt het op gales, strong gales en severe gales in het Noorden. We moeten drie keer slikken als we de haven uit wllen. De swell buiten is giga, en de smalle uitvaart laat alleen maar enorme brekers zien. In de kleine haven van Eyemouth, tussen de tamme zeehonden, zetten we een gereefd grootzeil en chequen nog een keer alle luiken en of iedereen goed vastzit. Dan naar buiten, het donderend geweld in. Ons bootje doet het gewoon goed en loopt machtig mooi over de golven heen. Voorbij de enige boei van de haven kunnen we vallen en varen we met ruime wind zo'n 7 knopen.

We willen om een uur of 11 bij Holy Island zijn, een eilandje aan de kust met een groot klooster erop. De invaart is ingewikkeld, via een smal kanaaltje kom je in een enorm wadden-gebied waar alles droog valt. We zijn er een paar uur na hoogwater, en we komen nog mooi over de drempel heen. Afmeren kan hier niet, alleen ankeren. We draaien een rondje, nemen wat cup-a-soup en gan verder.

De branding langs het strand is enorm. Een lange swell van 3 meter hoog is voor ons alleen maar wat deining. Boven het strand en de branding zien we enorme wolken stuifwater. De kastelen langs de kust zullen wel wit uitslaan... net na zonsondergang komen we aan in Amble. Amble is op zich niet heel bijzonder, maar goed voor een maandag-wasdag in de marina. 's Middags een strandwandeling en om 6 uur voltanken en vertrekken naar Scarborough.

De wind hield ons aardig bezig. Het had de hele dag hard gewaaid en 's avonds gaven ze nog een zuidwest 6 tot 7 op. Daarom hadden we de kleine fok eropgezet, maar daarvoor was er echt te weinig wind op zee. Dus na korte tijd de fok wisselen, deklicht aan en even klussen op het voordek. En het rif eruit. We hadden echter een koers die ons op een gegeven moment tot 14 mijl buiten de kust bracht. En daar was de wind wel, dus eerste rif erin, even later tweede rif, en nog denderden we met meer dan 7 knopen door de golven.

Omdat we ook niet te vroeg in Scarborough kunnen binnenlopen (te weinig water) hadden we eigenlijk geen haast. Toen Eric en Wouter dan ook een paar bakken buiswater in hun gezicht kregen besloten we om de fok eraf te halen en kalm op gereefd grootzeil door te zeilen met een knoop of 4.
Weer onder de kust kon de fok er weer bij en de reven eruit. Zo zeilden we rustig tot 9 uur voor de haven. In de haven afgemeerd konden we rustig ontbijten in het zonnetje! Onder het varen hadden we nog steeds geen regen gehad, het is rond de dertien graden, wat hebben we een mazzel met het weer! 

Scarborough ligt net zuid van Whitby, en ertussenin ligt Robin Hood's Bay. Deze kliffen-kust had bij aankomst in Engeland veel indruk gemaakt, en we wilden nog een lange voettocht langs de zee maken. Allereerst moest echter een toplicht worden vervangen, het oude was er door een meeuw afgegooid. De dag erop maakten we, met het mooiste wandelweer van de wereld een prachtige trekking van een kilometer of 20.

Van Scarborough wilden we weer verder naar het zuiden. Alle wind die er kwam was echter Zuid of zuid zuidwest. En hard! 8 en 9 was het meestal, en naar Great Yarmouth, weer 110 mijl varen, zouden we toch ruim 50 mijl uit de kust komen. Daar wilden we niet teveel wind hebben. Alle weerberichten afsnuffelen op internet, en dan besluiten om s'avonds na de storm te vertrekken. de wind zou dan zuidwest worden en afnemen.

Dus niet. Het bleef hog aan de wind. En de wind trok aan tot 6, tot 7 en later tot 8 beaufort. De reven er één voor één in, en dan maar het grootzeil helemaal weg. De fok inrollen is geen echte optie voor deze High Aspect, dan blijft er alleen een zak over. Maar we liepen mooi, 7 knopen door het water (dit 9 meter bootje gaat toch wel erg hard af en toe), en met de stroom mee deden we vaak meer dan 8 knopen over de grond. Aan boord was het nat, er kwam veel water over, en regelmatig hadden we toto boven de enkels in het water in de kuip. Binnen was het nat van zeilpakken en een lekkage van de wandputting. Door nattigheid en kou, en de wilde bewegingen van het schip werden we aardig moe. In de ochtend zagen we een scheur in de fok. We draaiden het zeil weg en trokken het gereefde grootzeil erbij. De vaart liep terug tot een 4 knopen.
We kregen daarnaast de stroomtegen, en toen werd het nog een lange tocht. We hadden gepland om rond 16:00 in Great Yarmouth aan te komen. Maar denderend door de nacht droomden we er al van dat we er om 10:00 uur zouden zijn. Het werd pas 18:00 uur. Het moreel zakte even, maar we bleven lachen. Inmiddels hadden we de kleine fok er weer opgezet en de reven eruit, en liepen we gewoon weer 6 knopen. het tij kenterde en we stroomden mooi tot voor great Yarmouth. Een mijl het riviertje op motoren en we konden vast maken bij de brug, met veel stroming.

De volgende dag toch maar naar Lowestoft. Olijf en ik wisten dat daar een hele goede douche was in de jachthaven. Binnen 5 minuten bedachten we dit en waren we los. Het werd een zondagmiddag tochtje met mooi weer. 12 mijl en we kwamen zelfs nog een zeiljacht tegen. De douche was werkelijk het einde!

Ook nu kwam er weer een storm over. "s Nachts nog meer dan 9 volgens de windmeter van de jachtclub. Maar om 11:00 uur vertrokken we met een waarschuwing voor "strong gale 9, decreasing gale 8 imminent". Snel afnemend dus. Wel met wat zenuwen vertrokken we. er stond natuurlijk een dikke zee, en om bij Lowestoft te vertrekken moesten we even hoog aan de wind. Olijf ging binnen nog even wat pakken en stond gelijk tot haar enkels in het water: de WC was gaan hevelen! Dus lekker slingerend de boel leeg gehoosd.
Daarna hadden we een redelijke overtocht, tot de wind inzakte. Je kan beter stampen dan slingeren, en slingeren dat deden we. Voor de wind met een uitgeboomde fok lagen we met slaande zeilen te halen als een gek. De slingerschotten voor de banken kwamen méér dan van pas, daardoor kon je blijven liggen. Maar lag je zelf ook te rollen in bed... Om een uur of 6 waren we in IJmuiden en we gingen gelijk door naar Hoorn. Onze eerste regenbui kregen we uiteindelijk in Amsterdam, hagel zelfs. Maar daarna zeilden we lekker relaxed over het Markermeer weer naar huis. 15 dagen uit en thuis, 785 mijl gevaren waarvan 80 % in het donker...

Genoten en afgezien. Avontuur en ontspanning. Alle sores bleven mijlen ver achter ons. Veel gelachen en bekaf geweest. En veel mazzel met het weer. In Schotland hoort het in november 26 dagen te regenen. Wij hadden twee buien in Edinburgh, en daarna pas in Amsterdam.