150 mijl solo

Eind maart en prachtig mooi weer, oostenwind, zon, volle maan, een graad of 10. De Egberdina staat al voor het grootste deel in de verf. Ik heb zomaar een paar dagen over.

Eind september 2005 was ik met de Zahir aan het varen toen ik een hele sliert solozeilers tegenkwam, onderweg van Muiden, via de Nek boei naar Lelystad. het was de 200mylssolo wedstrijd. Die wedstrijd intrigeert me, maar door het varen met de Egebrdina kan ik er eigenlijk nauwelijks aan mee doen. Bovendien is deze race zo populair dat je niet meer mee kan doen...

De Zahir voldeed aan alle eisen van de wedstrijd. Ik had een paar dagen de tijd, een mooi windje, waarom niet mijn eigen 200 mij l solo? In ieder geval wilde ik wel eens weten wat die wdstrijd inhield. En achteraf weet ik het: het is geen wedstrjd voor watjes, maar echt afzien!.

Ik begom met veel te weinig wind. Op donderdagmiddag vertrok ik uit Hoorn, richting Kornwerd. Zogauw ik buiten was had ik de eerste tegenslag: de stuurautomaat weigerde dienst. In de novembertocht naar Schotland was er zoutwater in gekomen. Ik had hem gerepareerd en getest, maar nu deed hij toch niets meer. Open maken, schoonmaken, zon en wind erop en wat contactspray en 3 uur later werkte het weer. Gelukkig maar, 200 mijl solo zelf sturen is geen lolletje.

7 uur later lag ik in een blakte voor Stavoren. De A-spi hing als een vaatdoek te wachten tot ik gegeten had. En inderdaad, de afwas was nog niet weg of een onweersbui joeg me verder naar het noorden. De wind was west, 5 en afnemend. In het donker scharrelde ik Kornwerderzand uit. Het was mistig en er stond nog maar heel weinig wind. Op radar vond ik mijn weg richting Zuidoostrak en in de Zwanenbalg ging ik rond 12 uur voor anker.

De volgende morgen nog potdicht van de mist. Ik wilde rond Vlieland en Texel naar Oude Schild of verder. Maar eerst moest ik wachten op wind en voldoende water. Heerlijk rustig dreef ik over het Zuidoostrak, schoot in de hand en net te weinig zicht om van boei naar boei te kijken. Tegen 10 uur ging de wind weer aan, en de eb sleurde ons met 8 knopen langs de zeehonden op de Richel. De zon kwam er volop bij, maar boven Vlieland verdween die weer in de mist. Daar dreef ik weer, reuze blij met de radar!

Het wisselde steeds wat af, wind, zicht, A-spi, genua, en later maar de High Aspect erop gezet. Door het Molenrak naar de Texelstroom. Daar wachtte me een fantastisch uurtje opkruisen naar Oude Schild. De wind was een dikke 5, NO, en ik had de laatste vloed mee. Prachtig zeilen, en nog mooier, ik was nog steeds helemaal alleen op het water.

Ik had besloten naar Oude Schild te gaan. Je kan daar namelijk heerlijke SpareRibs eten. Ik was nog net op tijd voor de keuken. Natuurlijk teveel gegeten, en ik lag om 11 uur in bed. Om 6 uur ging de wekker alweer, tijd voor een mooie zonsopgang op het wad. Ik was toch wat laat, want met nog 10 centimeter onder de kiel scheerde ik met 7 knopen over de Bollen. Gelukkig stond er genoeg wind, ik lag wat scheef en stak daardoor minder diep. Een lang rak, één koers, richting Urk. Later beslis ik om niet door te gaan voor de 200 mijl, maar via Lelystad naar Hoorn te varen. Peter en Ernst zijn alletwee ziek, en ik weet nu dat die wedstrijd best pittig is. Ik zie er eigenlijk best naar uit om hem serieus te gaan varen!

Om 18:00 uur meer ik af in Hoorn. 53 uur weggeweest, 150 mijl gevaren, 10 uur in een jachthaven en 7 uur voor anker. Gemiddeld toch nog 5 knopen gehaald! Well done. (Onderweg las ik 'Een goed vak' van Tristan Jones, een machtig boek voor liefhebbers van de traditionele zeilvaart.)